Günlerden bir gün yeni tanıştığım biri işini anlatıyordu. Savcılığa katiplik yaptığını, işlerin yoğunluğundan, ama yine de yaptığı işin değerini bildiğini ve zevkle de çalıştığını söyledi. Savcının bir kaç yeraltı şebekesini tutuklattığını, bu işler için tüm evrakları kendisinin düzenlediğini anlattı. "En acı olan taraf ne biliyor musun?" dedi. "Adalete güvenerek onca yoğun çalışmanın sonucunda tutuklanan şahısların hiç ceza almadan ellerini kollarını sallayarak gezmeleri." diye devam etti.
Burada söz konusu olan birkaç unsur var. Birincisi kendi görevini yapan ve emeğinin çöpe atıldığını gören memur bir daha nasıl motive olabilir? Hiç olmaz. İkincisi devlet güvenirliğini yitirmiştir. Üçüncüsü bu tür olaylar ağızdan ağza yayılacağı için memurların da kendisini riske atacak herhangi bir eylemde bulunmayacakları ve dolayısı ile işi sadece "zaman öldürmek" için zorunlu görev olarak algılayacakları sonucu çıkacaktır. Bu durumda gelişme sağlanabilir mi? Hiç zannetmiyorum. Gelişme bir kültür meselesidir. Yaptığı işin işe yaramadığını gören demotive olur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder